پروين سلاجقه

 

 و سپیده که آمد بالا

           و نشست توی کبودی آسمان

                    تو توی یک تکه از بال های آن نشسته بودی

                                 با چشم هایت مثل دو شبنمک شیطان

و آن وقت

              من دست دراز کردم

                      و تو را از توی دست های افق

                                              برداشتم

                                                        و گذاشتم اینجا

                                                               توی قاب چشم های خودم

                                                                    زیر ابروهایم با آرزوهای گوشه دار و نه سربه راه

 

یادم نمی آید کی بود

            وقتی که دخترک

                      هیجده سالگیش را

                              با طناب گیسوان سیاه

به سرعت                                                              

           به سمت سرنوشت خودش کشید                        بالا

                                                     ورفت...                 بالا

                                                                            بالا

                                                             

ودست کرد توی درخت آسمان

                           و یک ستاره ی کوچک را

                                           از شاخه ی بلند آن چید

                                                  و گذاشت توی زندگی خودش.

 

حالا هجده سالگی

                پخش شده است توی دست های باد

                             و تکه هایش     

                             مثل شانه ی گریان برگ ها

                                        بر نوک شاخه زار می زند

     

و ستاره بزرگ شده است

 

و پرنده دارد می پرد بالا...

 

 

 

نوشته شده توسط پروين سلاجقه در یکشنبه بیست و ششم شهریور 1385 ساعت 20:51 موضوع شعر | لینک ثابت

 

بی تو

       محموله ای ست از بار جهان

                            بر شانه های من

                                    و اندوهی که مرا در خود

                                                         استحاله ای دردناک می دهد

 

دریغا

        معمای خویش

                راز سر به مهریست

                         که در افسون تیره ی شب

                                                    پیوسته با من است

آن دم

        که بغضی مبهم

                     سینه ام را 

                              تا شیشه ی نگاه

                                        در خود می فشارد

                                              نمی دانم که ساحت کدامین  میدان

                                                                        فریادم را به پروازی ابدی

                                                                                         در خود

                                                                        فرا میخواند؟

 

گفتی که به خویشم وا می گذاری

                             تا بار آتش و خاکستر را

                                         بر گردونه ی حس ملتهبم

                                                              تا جایگاه هدایت برم

    اما نمی دانی که من

                  درتقدیر هماره ی خویش

                                     قلبم را به آتش تیزی سپرده ام

                                                      که بسترنرم خاکستر را

                                                                      هرگز

                                                                       درخواب هم نمی بیند.

 

                                                                                                                             

 

نوشته شده توسط پروين سلاجقه در دوشنبه ششم شهریور 1385 ساعت 21:55 موضوع شعر | لینک ثابت