فصل ها رفته اند

                    وجهان

                             در چرخه ی طبیعتی بی فصل

                                                             زندگی می کند

                                                

 

بادهای خاموش

                           در گذرند

                                        و تصنیف های مبتذل روز

                                                         مفهوم عاشقانه ی هجرانی را

                                                                                                 از یاد برده اند

 دریا با ساحل عاشق

                      آشتی نمی کند

                                         وخوشه ی پروین

                                                            در آسمان دلگیر

                                                                             حیران فرود آمدن است

 ...                            

کاش دلتنگی

               ترانه ی برگها بود

                                     تا بادهای رهگذر

                                                            آن را

                                                                   به گوش تو

                                                                                  برسانند...

 


 

نوشته شده توسط پروين سلاجقه در دوشنبه بیست و دوم آبان 1385 ساعت 10:56 موضوع شعر | لینک ثابت