این که نام من بر لب های تو بخشکد

                             و درختان پاییزی

                                         به آرامی

                                                 به خاموشی خود

                                                             خو کنند...

این که به جای خورشید

                          بر شاخه ها

                                 تبر بروید...

این که خانه خالی باشد

                      و چشمان آسمان بهت آلوده ی ماجراهای زمین

این که سحرگاهان

                  مرا و تو را

                         به اجابت دعای خویش

                                         نومید کند...

این که

       این جا

               در این زمین ثابت و بی گام

                             من باشم

                                  و تو نباشی...

این که صدای دلنشین تو را

                            تنها

                            ناقوس بانان صامت سیم ها

                                        به من برسانند...

                                                   و ستاره ی تو

                                                        برای همیشه

                                                     در پشت ابرهای آسمانی دیگر

                                                                 خنده اش را رها کند...

این که چشمان من و تو هر شب

                            خواب ویران شدن ببینند

                                       و جهان

                                            از وحشت روز های بدون لیلی

                                                        چون بید مجنون

                                                                 بر خویشتن بلرزد...

 

نمی خواهم

             این که

                تو با من نباشی

                      و بنفشه های طناز

                                رویای دشت های سرمست بهار را

                                                                  به فراموشی بسپارند...

می خواهم

        این که

          تو باشی

              تا بید مجنون

                آسوده و امیدوار

                     گیسوان پریشانش را

                                 بر آب جویبار

                                       یله کند...

   

 


 

نوشته شده توسط پروين سلاجقه در جمعه بیست و یکم مهر 1385 ساعت 17:4 موضوع شعر | لینک ثابت