به سوی تو  می دویدم

   ناقوس ها تاریک بودند

   و باد

  گزارش روزانه ی اشک های مرا

  بر خاک کوچه می نوشت:

                                       «خودم این جا دلم در پیش دلبر»

                                        «خدایا این سفر کی می رود سر؟»

  به سوی تو می دویدم

  میان شهر من و شهر تو

  از افق تا  افق

  فاصله بود

  دست هیچ پنجره ای

  به پنجره ی دیگرنمی رسید

  و باد

  گزارش اشک های شبانه ی مرا

  بر خاک جاده می نوشت:

                                    «خدایا کن سفر آسون به فایز»

                                     «که بیند بار دیگر روی دلبر روی دلبر...»

                                        .... . .......................................

                                         .............................................

 

 

 

 

                                    

 

 


 

نوشته شده توسط پروين سلاجقه در سه شنبه بیست و ششم دی 1385 ساعت 15:39 موضوع شعر | لینک ثابت