پروين سلاجقه

 

تمام راه پرشده بود از نیامدن تو

                                   و نرفتن من

فاصله ها شعله می کشیدند

و خارها دست یکدیگر را می فشردند

 

حالا پنجره ها کوتاه شده اند

                            و خانه

                                  خالی از حضور مکرر حسی ست

                                                                       که گلدانها را به عشوه وامی دارد

 

تمام نرفتنم را دویده بوده ام

و خوابی را که در حال تعبیر شدن بود

                                      و هیچ کبریتی

                                                    شعله ی شب نیامدن تو را

                                                                                  روشن نمی کرد

 

حالا تمام راه پرشده است از نیامدن تو

 

و رزهای صورتی

                در گلدان سفالی

                               پیغام عاشقانه ی خود را

                                                             خمیازه می کشند...

 

 

نوشته شده توسط پروين سلاجقه در یکشنبه بیست و نهم بهمن 1385 ساعت 14:56 موضوع شعر | لینک ثابت