(۱)

سفر تجربه ای بی حاصل بود.

 

                 (۲)

«سودابه »ی نگاه تو

از پشت دریچه

افسرده وملول

گدارهای بی دریغ آتش را می پایید

و پاچین تمنا

پاورچین

پاورچین

ناامید و سرگشته

در حوالی آتشکده ی« سیاوش»

کشیده می شد...

                          (۳)

 

صف سپیدارهااز هجوم جاده می گریزد...

و آوازی دلتنگ در کوه و کمر می پیچد:

 «شب شنبه زکرمون بار کردم...»

                                    (و سکوت جمعه آغاز شد)

هیچ دهانی زمزمه ی خاموش تو را نمی شنود:

 «غلط کردم که پشت ور یار کردم...»

                                      (۴)

 

بنفشه می دمد از خاک

نوروز در گذر است

اشک های فراق راهی به سوی« آب صفاهون » نمی یابد:

                                                                         (رسیدم بر سر آب صفاهون

                                                                           نشستم گریه ی بسیار کردم...)

نسیمی عاشق از صحرا عبورمی کند

پاچین قدم های «سوذابه» از تل آتش فرود می آید

و آهی سوزناک

در میانه ی «زلف بنفشه»و «عهد شکسته» گره می خورد:

                                               « چون ز نسیم می شود زلف بنفشه پر شکن

                                                  وه! که دلم چه یاد از آن عهدشکن نمی کند...»

 

 

 

 

 

 

 


 

نوشته شده توسط پروين سلاجقه در سه شنبه چهاردهم فروردین 1386 ساعت 12:46 موضوع شعر | لینک ثابت